Subjectieve nieuwsgaring en opinievorming

Goede clickbait. Ik wist namelijk dat ik me vreselijk zou irriteren nadat ik dit filmpje zou zien. Maar goed, nu heb ik het gezien en het houdt me bezig…

Klik hier om het hele filmpje te zien.

Mensen, vertel me. Heeft dit nou echt media waarde? Zorgen we er nu voor dat we de juiste boodschap overbrengen? Denken we aan het creëren van massa of een filmpje dat viral gaat? Voelen we ons hier echt goed bij?

Media en de rol van media is sinds het bestaat al een ding. Ik wil vooral geen discussie voeren over de rol van media en hoe dit wordt ingezet, want ik zit zelf in deze business. We weten allemaal dat media blijft en nodig is.

Ik krijg voornamelijk braakneigingen.

Braakneigingen, omdat Sylvana Simons en de donkere gemeenschap weer eens goed te kak worden gezet!

Braakneigingen, omdat we niet in staat zijn goed te kijken wat er gebeurt.

Braakneigingen, door de subjectieve nieuwsgaring en opinievorming.

Maar echt, een groot gedeelte van de mensen die dit filmpje delen en comments plaatsen hebben geen idee wat het effect is van hun handelen. Ik krijg sterk het gevoel dat ze last hebben van het FOMO-effect en dat ze niet serieus participeren in een conversatie om onze gemeenschap te versterken.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet eens wist dat Sylvana Simons een nieuwe partij is gestart. Nee, ik woon niet in de Bijlmer. En ja, ik sta voor een groot gedeelte anders in het leven. Je zou denken dat ik dan niet de doelgroep ben. Maakt dat wat uit? Maakt het mij anders? Kan ik daardoor niet het fatsoen opbrengen om mensen met respect te behandelen?

Zoveel vragen, weinig antwoorden. Dit filmpje versterkt het allen maar…

Als ik naar het filmpje kijk en toch een bepaalde angst in de ogen van de mensen zie en een terughoudendheid in hun stem, snap ik heel goed waarom Sylvana Simons alles in de strijd gooit om een stem te zijn voor deze groep mensen. Sterker nog, deze partij heeft als doel om de mensen die zich betrokken voelen zelf aan het woord te laten. En ik realiseer me, niet alleen deze groep mensen, mensen uit de Bijlmer, maar ook mensen van andere afkomsten en culturen.

Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn ontwikkeling en de mogelijkheden die ik heb gehad, heb en krijg. Het feit dat ik voor mijzelf kan zorgen en mijzelf durf te uiten. Ook ik heb op verschillende manieren te maken gehad met discriminatie en ongelijkheid. Was het niet school, was het op het werk, op straat of in een pretpark. De ene keer kon ik er beter mee omgaan dan de andere keer. Maakt dit mij anders? Nee! Ik heb vooral geleerd om mijzelf uit te spreken, wat de gevolgen ook mogen zijn. Te allen tijde met respect te handelen. Geloof me, het is heel moeilijk en voor de buitenwereld oogt dit soms als een zwakte…

Ik zal mezelf niet zo snel uitlaten over slavernij. Gewoonweg omdat ik het niet persoonlijk heb meegemaakt. Ik heb het dan over de slavernij die onder andere mijn voorouders hebben meegemaakt. De verhalen die mij zijn verteld en dat wat ik op latere leeftijd heb gelezen is heel heftig en pijnlijk. Ik kan me dan ook goed indenken dat dit ertoe leidt dat dit een bepaalde angst of woede bij mensen oproept. Vooral bij de mensen die hier direct iets van hebben gemerkt of hebben gevoeld.

Als ik om mij heen kijk en luister, dan lijkt het een trend te zijn om alles wat je hebt meegemaakt maar even aan de kant te zetten en maar door te gaan. Luisteren, vragen en begrijpen vergeten we vaak. We vergeten vaak dat een trauma niet iets is dat je zomaar wegneemt of uitzet. Sterker nog, het kan grip krijgen op je gedrag. De omgeving waar je opgroeit of in terecht komt een grote invloed heeft op je identiteit en idealen. Best heftig…

Als ik kijk naar mijn cultuur en de normen en waarden die ik vanuit huis heb meegekregen, heeft de slavernij hier een grote invloed op gehad. Mijn voorouders, mijn ouders en mijn familie hebben hier hun eigen interpretatie aan gegeven.

Respect. Respect voor je naasten. Respect voor mensen die je kwaad hebben gedaan en kwaad willen doen. Juist om ervoor te zorgen dat de jongere generaties weinig of geen last zullen ervaren en met een frisse, objectieve open blik de wereld instappen. Als we het heel simpel houden komt het neer op ‘kill them with kindness!’. Dit in combinatie met de omgeving waarin ik ben opgegroeid heeft ervoor gezorgd dat ik in staat ben om te relativeren en minder vanuit een primaire reactie te handelen.

Ik weet het zeker dat de mensen die in de Bijlmer zijn geïnterviewd, voornamelijk zo reageerden omdat ze weten dat ze uit de tent werden gelokt. Ook dat ze een bepaalde druk voelden om zich daadwerkelijk uit te spreken. Angst omdat ze mogelijk getraumatiseerd zijn… Ze zijn niet wantrouwend, ze zijn voorzichtig. Voorzichtig door alles wat er om ons heen gebeurt. Niet te vergeten de identiteit en reputatie van de Bijlmer.

Mensen, realiseer je even hoe knap het is om je in zo een situatie staande te houden, met respect te blijven praten en weg te lopen van het gesprek als het geen gesprek meer is!

Ja er is een dame die zegt dat ze op Sylvana Simons stemt vanwege haar huidskleur. Dat is maar een fractie van het eenzijdige gesprek. Hoe zou jij reageren als er allerlei subjectieve vragen op je werden afgevuurd? Nogmaals, het is heel knap om je staande te houden in zo een situatie, als iemand ongevraagd de druk opvoert en een specifieke reactie uitlokt?

Ook deze dame is voorzichtig. En dan niet voorzichtig vanuit schaamte. Mogelijk zou ze vanuit haar Amsterdamse identiteit deze meneer een dreun op zijn neus willen geven. Of een ‘kofoe’ zoals we dat in Suriname zeggen. Ook zij heeft gevoel en zeker een grens… Ik ben blij dat zij en de rest van de geïnterviewden zich hebben ingehouden.

They killed with kindness!

Ik geloof heilig in platformen die het verschil willen maken. Zo ook in PowNed. Ze werken met een zogenaamde bullshitdetector. Vragen stellen als het niet uitkomt en niet klakkeloos geloven wat je wordt verteld. Vanuit dit platform wordt er ook gezorgd voor interactie omdat dit bijdraagt aan nieuwsgaring en opinievorming.

Tijdens het interview zijn er zeker vragen gesteld, wat mij betreft teveel vragen. Laat staan de toon waarop er is geïnterviewd. Ik had gehoopt een objectief beeld te krijgen. De opinievorming die op deze manier ontstaat is onterecht. Braakneigingen krijg ik van het lezen van de reacties en hoe het allemaal uit verband wordt getrokken.

Dit interview was niet op niveau, laat staan gelijkwaardig!

We kijken ernaar en laten het gebeuren. Ik sta op en laat mijn stem horen. Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat mijn medemens dit ook meer gaan doen. Dit is natuurlijk een ideaal, laten we er daarom voor zorgen dat we mensen in hun waarde laten en respect hebben voor elkaar.

Kijk om je heen… Luister, vraag, begrijp!

Advertenties

#FawakaFriday

 #mellytalks

#FawakaFriday is born!

Let me tell you a little bit more about this new project. While watching some television yesterday evening, I got inspired by Chantal Janzen. During her Dutch show ‘Chantal blijft slapen’, she gets invited by famous Dutch people to stay over for the night and shares cool insights about them in a quirky way. 

Yesterday she spend the night at her ex mother in law, Willeke Alberti. The moment she left she got very emotional.

Why – even though it is her ex mother in law, this woman is still a big inspiration to her. She mentioned that most of the time we speak about how special somebody is, the moment they die. You’ll probably recognize this, in the last hours, minutes, before someone passes away or at their funeral…

Well, I’m pretty sure I’m not the type of guy that likes to talk that much. Especially not about myself. It might be a cultural or a ‘men thing’ or just because I’m shy.

Anyway, it’s not about me!

What I do know, is that most of my daily inspiration I get from the people I meet and talk to. 

Yes – this is important to me!

Yes – this makes me a better person!

Yes – I need to share this inspiration with the world!

Just ask the question: ‘Fawaka?’. It means ‘How are you?’ in Surinamese. Just listen and get inspired by the words. And the most important thing, share this with your relatives and loved ones or whoever wants to listen. 

So – don’t wait until that moment. It might be to late. Join today, start the conversation and share!

Tag someone special with the hashtag #FawakaFriday and let them speak! This is the best way to start your weekend!

 Thank you
  

Soul vs Smartlap

Cut the crap… #amywinehouse vs #johnnyhoes! #soul vs #smartlap! 27 vs 94! hartstilstand vs verslavingen! Lets
just say #rip!

Don McLean:
…A long long time ago I can still remember
How that music used to make me smile
And I knew that if I had my chance
I could make those people dance
And maybe theyd be happy for a while…

American pie…

Koffietijd, maar dan anders…

Kof-fie-tijd! Een beetje gezelschap, wat tijd voor jezelf, het helpt je de dag door! Kof-fie, kof-fie-tijd…!

Myrna, je hebt de verkeerde trend gezet! Het antwoord is munt-thee!

20110704-204252.jpg

Wat doe jij met het in elkaar geknutseld vaderdag kado?

Uiteraard ben ik getriggerd door het kunstwerk van mijn eigen doerak. Ik houd niet van rommeltjes en al helemaal niet van allerlei spullen sparen om het sparen….. Less is more!

Maargoed, laat je vooral niet door mij beïnvloeden. Ik ben gewoon benieuwd en wie weet verander ik nog van gedachten…

 

Voor de 6e keer vaderdag!

Ookal vind ik over het algemeen zijn muziek niet om aan te horen, en probeer ik een groot gedeelte van mijn landgenoten niet te beledigen; André heeft in dit geval gelijk! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

Zo ouderwetsch als ik ben, wil ik niet dat mijn doerak uit gaat logeren. En al helemaal niet als er iets belangrijks is… Zoiets als vaderdag! Ik moet zeggen dat ik met vaderdag in het algemeen niet veel heb. Maar…. Sinds ik zelf vader ben is het toch wel een belangrijke dag, waarbij ik stil sta hoe blij ik ben om vader te mogen zijn en mijn doerak op te voeden. Heel cliché, maar het is voor mij toch wel een van de mooiste dingen die er zijn. Nu ik deze zin terug lees, moet ik er wel spontaan om lachen en al helemaal als ik naast me kijk en een stinkend-mooi-lief-klein-ventje naast me zie liggen. Ok, omdat het nog steeds vaderdag is, mag je in ons bed slapen.

Hoe zo een vaderdag al begint… Uit volle borst en op z’n aller hardst: “Doe je ogen maar dicht, doe je ogen maar dicht, doe je o-gen maar dihicht, doe je oooogen maar dicht!” Stiekem een ontbijtje maken… “Blijf jij maar op de bank zitten en je komt er niet meer vanaf!” Uiteindelijk breek ik dan bijna als stoere vader als hij dan vol trots het oh zo mooie zelfgemaakte kado op mijn schoot legt en de verlossende woorden “doe je ogen maar opennnnnnn!!!” zegt! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

André:
De glimlach van een kind,
doet je beseffen dat je leeft.
De glimlach van een kind,
dat nog een leven voor zich heeft.

Om dan nog even stil te staan bij mijn overleden nicht… Sita… Zonder woorden of een teken ben je heengegaan! Het is nu goed zo!

Hoe vertel je zoiets aan je kind? Laat hem maar niet kijken hoor! Ik weet zeker dat hij er van gaat dromen… Het lijkt wederom alsof het leven voor 99,9% uit vragen bestaat. Maar goed, je krijgt het antwoord pas op het moment dat je het los laat, zwijgt en toekijkt hoe het zichzelf ontwikkelt.

In de kerk! Rondjes rennen? Beturrr! Genoeg ruimte en ik ben nog niet moe…
Bij het laatste afscheid! Ik ben ober en ik schenk samen met mijn neefjes en nichtjes de drankjes in voor de gasten. En weet je wat ik ga ook nog even kijken bij tante Sita. Wat?! Een dag later vertelt doerak doodleuk dat het helemaal niet eng is; “ze ligt daar toch gewoon te slapen!”. Ok jongen…

André:
… … …
Met soms wat verdriet,
maar met liefde, geluk en plezier ’t verschiet.

Soms lijkt het wel een zware cocktail. Een hele bittere afdronk. Het gevoel dat je vuur gaat spuwen. En niet heel veel minuten later ben je verdoofd en heb je een watten-hoofd met zo een vage lach op je gezicht… Je weet wel wat ik bedoel!

Ik hoor mijn christelijke moeder, spontaan in gedachten een van haar favoriete nummers zingen uit haar liederenbundel. “Tel uw zegeningen één voor één…”. Ma, je hebt gelijk!

Het www enzo… Verveling, communicatiestoornis of toekomst?

Wie het weet mag het zeggen, is het volgens Brainpower. Hij ziet het zelfs als een zoete inval! Dat maakt het nog eens interessant. Ik gok het er maar op, bij dezen, mijn zoete inval!

Inderdaad, het is wel bij menigeen bekend dat we voornamelijk communiceren via #twitter, #facebook en whatsapp. En dat hyves toch wel heel erg 2004 is. Tegenwoordig is het zelfs zo dat als je een uitnodiging krijgt voor een feestje, op de uitnodiging staat dat je vooral je smartphone niet moet vergeten. Komt het bekend voor of zet ik nu een trend?!

Als ik heel eerlijk ben vind ik het ontzettend irritant als je ergens op visite bent en je merkt dat je terecht bent gekomen in een eifoon- of zwartebessen-clan. Tijdens een verjaardag wordt er nog net niet “lang zal ze leven” via de smartphone “gezongen”. Met zo een online clan is het wel zo dat de hele wereld in no time kan meegenieten van te gekke foto’s van de verjaardagstaart. 

Hmmm, ik betrap mijzelf ook regelmatig op het feit dat ega en ik whatsappend in slaap vallen… Oeps! 

Maar goed, ik zie natuurlijk ook gewoon een hoop voordelen. Als je familie en vrienden niet om je heen zijn, dan ga je maar online naar hun foto’s en berichten kijken; verveling dus. Hein noemt het “pagedieken”, soort van straattaal of iets uit zijn eigen vocabulaire. Laten we eerlijk zijn, we kennen allemaal de nieuwsgierigheid om een nieuwe collega te checken op google…. Valt dit dan ook onder de categorie verveling? Lastig! Nee, het hoort er bij. 🙂

Ook hebben we te maken met de categorie “ik kan alleen mijn ei kwijt op het web”, een bijzondere groep. Ik ken er zat en stiekem denk ik dat ze last hebben van een communicatiestoornis. Probeer je een behoorlijk face-to-face gesprek te voeren, omdat je elkaar al niet vaak ziet, wordt er geen woord gerept. Okay, ik moet niet overdrijven, we zeggen elkaar hoogstens gedag en je lacht af en toe. Maar ja, en dan… Dan komt er niets! Zit je op je werk en je verveelt je, zie je ineens dat …. – nee, ik noem geen namen, want ik veroordeel het niet – de meest bijzondere informatie, met mij en de rest van het wereld wijde web deelt. Tja, voor mij is de oplossing in dit soort gevallen, wil je een beetje op de hoogte blijven, dan maar virtuele matties zijn.

En nu het meest bizarre, is het soms de toekomst? Social media, smartphones, www en noem maar op. Breng ik mijn doerak naar school wordt hij flitsend begroet door zijn grote vriend, die foto’s van hem maakt. Na een minuut of twee wordt duidelijk met welk doel. “Lachen, lachen, klik, flits, kijk, kijk! Nee, opnieuw!  Lachen, klik, flits, kijk, kijk! Vanavond laat ik het door mijn vader op facebook zetteh!” Huh, mis ik hier iets… Geboren in 2005, nu dus 6 jaar, met smartphone (hopelijk zonder 3G), op de hoogte van social media , eh, ik haak nu al af. Ik stel de vraag maar nog een keer; is dit soms de toekomst?

Zit het soms in de opvoeding? Natuurlijk, ik hoor het mezelf zeggen tegen doerak; “even lachen, dit is leuk voor tia op dushi korsow!”. Daarna zeg ik tegen ega dat ik het via facebook ga versturen. Pfff, ik realiseer me dat het belangrijk is om hier een goede balans in te vinden en toch blijf je met al die vragen zitten. Wil ik wel dat mijn doerak hier al mee te maken krijgt? Het is toch nog maar een kind? Is dit nog onschuldig of al zwaar geïndoctrineerd? Waar is toch die scheidingslijn? Waarom ik wel en doerak niet? En ga zo maar door….

Misschien is het zo lastig nog niet. Volgens Bert van Leeuwen is het: THAT’S THE QUESTION!  Zou het….?

Hello world!

Het is zover! Ik geef er aan toe en ik denk dat ik het nog heel leuk vind ook!

Veel leesplezier!

Mellyww