#FawakaFriday

 #mellytalks

#FawakaFriday is born!

Let me tell you a little bit more about this new project. While watching some television yesterday evening, I got inspired by Chantal Janzen. During her Dutch show ‘Chantal blijft slapen’, she gets invited by famous Dutch people to stay over for the night and shares cool insights about them in a quirky way. 

Yesterday she spend the night at her ex mother in law, Willeke Alberti. The moment she left she got very emotional.

Why – even though it is her ex mother in law, this woman is still a big inspiration to her. She mentioned that most of the time we speak about how special somebody is, the moment they die. You’ll probably recognize this, in the last hours, minutes, before someone passes away or at their funeral…

Well, I’m pretty sure I’m not the type of guy that likes to talk that much. Especially not about myself. It might be a cultural or a ‘men thing’ or just because I’m shy.

Anyway, it’s not about me!

What I do know, is that most of my daily inspiration I get from the people I meet and talk to. 

Yes – this is important to me!

Yes – this makes me a better person!

Yes – I need to share this inspiration with the world!

Just ask the question: ‘Fawaka?’. It means ‘How are you?’ in Surinamese. Just listen and get inspired by the words. And the most important thing, share this with your relatives and loved ones or whoever wants to listen. 

So – don’t wait until that moment. It might be to late. Join today, start the conversation and share!

Tag someone special with the hashtag #FawakaFriday and let them speak! This is the best way to start your weekend!

 Thank you
  

Advertenties

Soul vs Smartlap

Cut the crap… #amywinehouse vs #johnnyhoes! #soul vs #smartlap! 27 vs 94! hartstilstand vs verslavingen! Lets
just say #rip!

Don McLean:
…A long long time ago I can still remember
How that music used to make me smile
And I knew that if I had my chance
I could make those people dance
And maybe theyd be happy for a while…

American pie…

Koffietijd, maar dan anders…

Kof-fie-tijd! Een beetje gezelschap, wat tijd voor jezelf, het helpt je de dag door! Kof-fie, kof-fie-tijd…!

Myrna, je hebt de verkeerde trend gezet! Het antwoord is munt-thee!

20110704-204252.jpg

Wat doe jij met het in elkaar geknutseld vaderdag kado?

Uiteraard ben ik getriggerd door het kunstwerk van mijn eigen doerak. Ik houd niet van rommeltjes en al helemaal niet van allerlei spullen sparen om het sparen….. Less is more!

Maargoed, laat je vooral niet door mij beïnvloeden. Ik ben gewoon benieuwd en wie weet verander ik nog van gedachten…

 

Voor de 6e keer vaderdag!

Ookal vind ik over het algemeen zijn muziek niet om aan te horen, en probeer ik een groot gedeelte van mijn landgenoten niet te beledigen; André heeft in dit geval gelijk! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

Zo ouderwetsch als ik ben, wil ik niet dat mijn doerak uit gaat logeren. En al helemaal niet als er iets belangrijks is… Zoiets als vaderdag! Ik moet zeggen dat ik met vaderdag in het algemeen niet veel heb. Maar…. Sinds ik zelf vader ben is het toch wel een belangrijke dag, waarbij ik stil sta hoe blij ik ben om vader te mogen zijn en mijn doerak op te voeden. Heel cliché, maar het is voor mij toch wel een van de mooiste dingen die er zijn. Nu ik deze zin terug lees, moet ik er wel spontaan om lachen en al helemaal als ik naast me kijk en een stinkend-mooi-lief-klein-ventje naast me zie liggen. Ok, omdat het nog steeds vaderdag is, mag je in ons bed slapen.

Hoe zo een vaderdag al begint… Uit volle borst en op z’n aller hardst: “Doe je ogen maar dicht, doe je ogen maar dicht, doe je o-gen maar dihicht, doe je oooogen maar dicht!” Stiekem een ontbijtje maken… “Blijf jij maar op de bank zitten en je komt er niet meer vanaf!” Uiteindelijk breek ik dan bijna als stoere vader als hij dan vol trots het oh zo mooie zelfgemaakte kado op mijn schoot legt en de verlossende woorden “doe je ogen maar opennnnnnn!!!” zegt! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

André:
De glimlach van een kind,
doet je beseffen dat je leeft.
De glimlach van een kind,
dat nog een leven voor zich heeft.

Om dan nog even stil te staan bij mijn overleden nicht… Sita… Zonder woorden of een teken ben je heengegaan! Het is nu goed zo!

Hoe vertel je zoiets aan je kind? Laat hem maar niet kijken hoor! Ik weet zeker dat hij er van gaat dromen… Het lijkt wederom alsof het leven voor 99,9% uit vragen bestaat. Maar goed, je krijgt het antwoord pas op het moment dat je het los laat, zwijgt en toekijkt hoe het zichzelf ontwikkelt.

In de kerk! Rondjes rennen? Beturrr! Genoeg ruimte en ik ben nog niet moe…
Bij het laatste afscheid! Ik ben ober en ik schenk samen met mijn neefjes en nichtjes de drankjes in voor de gasten. En weet je wat ik ga ook nog even kijken bij tante Sita. Wat?! Een dag later vertelt doerak doodleuk dat het helemaal niet eng is; “ze ligt daar toch gewoon te slapen!”. Ok jongen…

André:
… … …
Met soms wat verdriet,
maar met liefde, geluk en plezier ’t verschiet.

Soms lijkt het wel een zware cocktail. Een hele bittere afdronk. Het gevoel dat je vuur gaat spuwen. En niet heel veel minuten later ben je verdoofd en heb je een watten-hoofd met zo een vage lach op je gezicht… Je weet wel wat ik bedoel!

Ik hoor mijn christelijke moeder, spontaan in gedachten een van haar favoriete nummers zingen uit haar liederenbundel. “Tel uw zegeningen één voor één…”. Ma, je hebt gelijk!

Het www enzo… Verveling, communicatiestoornis of toekomst?

Wie het weet mag het zeggen, is het volgens Brainpower. Hij ziet het zelfs als een zoete inval! Dat maakt het nog eens interessant. Ik gok het er maar op, bij dezen, mijn zoete inval!

Inderdaad, het is wel bij menigeen bekend dat we voornamelijk communiceren via #twitter, #facebook en whatsapp. En dat hyves toch wel heel erg 2004 is. Tegenwoordig is het zelfs zo dat als je een uitnodiging krijgt voor een feestje, op de uitnodiging staat dat je vooral je smartphone niet moet vergeten. Komt het bekend voor of zet ik nu een trend?!

Als ik heel eerlijk ben vind ik het ontzettend irritant als je ergens op visite bent en je merkt dat je terecht bent gekomen in een eifoon- of zwartebessen-clan. Tijdens een verjaardag wordt er nog net niet “lang zal ze leven” via de smartphone “gezongen”. Met zo een online clan is het wel zo dat de hele wereld in no time kan meegenieten van te gekke foto’s van de verjaardagstaart. 

Hmmm, ik betrap mijzelf ook regelmatig op het feit dat ega en ik whatsappend in slaap vallen… Oeps! 

Maar goed, ik zie natuurlijk ook gewoon een hoop voordelen. Als je familie en vrienden niet om je heen zijn, dan ga je maar online naar hun foto’s en berichten kijken; verveling dus. Hein noemt het “pagedieken”, soort van straattaal of iets uit zijn eigen vocabulaire. Laten we eerlijk zijn, we kennen allemaal de nieuwsgierigheid om een nieuwe collega te checken op google…. Valt dit dan ook onder de categorie verveling? Lastig! Nee, het hoort er bij. 🙂

Ook hebben we te maken met de categorie “ik kan alleen mijn ei kwijt op het web”, een bijzondere groep. Ik ken er zat en stiekem denk ik dat ze last hebben van een communicatiestoornis. Probeer je een behoorlijk face-to-face gesprek te voeren, omdat je elkaar al niet vaak ziet, wordt er geen woord gerept. Okay, ik moet niet overdrijven, we zeggen elkaar hoogstens gedag en je lacht af en toe. Maar ja, en dan… Dan komt er niets! Zit je op je werk en je verveelt je, zie je ineens dat …. – nee, ik noem geen namen, want ik veroordeel het niet – de meest bijzondere informatie, met mij en de rest van het wereld wijde web deelt. Tja, voor mij is de oplossing in dit soort gevallen, wil je een beetje op de hoogte blijven, dan maar virtuele matties zijn.

En nu het meest bizarre, is het soms de toekomst? Social media, smartphones, www en noem maar op. Breng ik mijn doerak naar school wordt hij flitsend begroet door zijn grote vriend, die foto’s van hem maakt. Na een minuut of twee wordt duidelijk met welk doel. “Lachen, lachen, klik, flits, kijk, kijk! Nee, opnieuw!  Lachen, klik, flits, kijk, kijk! Vanavond laat ik het door mijn vader op facebook zetteh!” Huh, mis ik hier iets… Geboren in 2005, nu dus 6 jaar, met smartphone (hopelijk zonder 3G), op de hoogte van social media , eh, ik haak nu al af. Ik stel de vraag maar nog een keer; is dit soms de toekomst?

Zit het soms in de opvoeding? Natuurlijk, ik hoor het mezelf zeggen tegen doerak; “even lachen, dit is leuk voor tia op dushi korsow!”. Daarna zeg ik tegen ega dat ik het via facebook ga versturen. Pfff, ik realiseer me dat het belangrijk is om hier een goede balans in te vinden en toch blijf je met al die vragen zitten. Wil ik wel dat mijn doerak hier al mee te maken krijgt? Het is toch nog maar een kind? Is dit nog onschuldig of al zwaar geïndoctrineerd? Waar is toch die scheidingslijn? Waarom ik wel en doerak niet? En ga zo maar door….

Misschien is het zo lastig nog niet. Volgens Bert van Leeuwen is het: THAT’S THE QUESTION!  Zou het….?

Hello world!

Het is zover! Ik geef er aan toe en ik denk dat ik het nog heel leuk vind ook!

Veel leesplezier!

Mellyww