Maandelijks archief: mei 2011

Het www enzo… Verveling, communicatiestoornis of toekomst?

Wie het weet mag het zeggen, is het volgens Brainpower. Hij ziet het zelfs als een zoete inval! Dat maakt het nog eens interessant. Ik gok het er maar op, bij dezen, mijn zoete inval!

Inderdaad, het is wel bij menigeen bekend dat we voornamelijk communiceren via #twitter, #facebook en whatsapp. En dat hyves toch wel heel erg 2004 is. Tegenwoordig is het zelfs zo dat als je een uitnodiging krijgt voor een feestje, op de uitnodiging staat dat je vooral je smartphone niet moet vergeten. Komt het bekend voor of zet ik nu een trend?!

Als ik heel eerlijk ben vind ik het ontzettend irritant als je ergens op visite bent en je merkt dat je terecht bent gekomen in een eifoon- of zwartebessen-clan. Tijdens een verjaardag wordt er nog net niet “lang zal ze leven” via de smartphone “gezongen”. Met zo een online clan is het wel zo dat de hele wereld in no time kan meegenieten van te gekke foto’s van de verjaardagstaart. 

Hmmm, ik betrap mijzelf ook regelmatig op het feit dat ega en ik whatsappend in slaap vallen… Oeps! 

Maar goed, ik zie natuurlijk ook gewoon een hoop voordelen. Als je familie en vrienden niet om je heen zijn, dan ga je maar online naar hun foto’s en berichten kijken; verveling dus. Hein noemt het “pagedieken”, soort van straattaal of iets uit zijn eigen vocabulaire. Laten we eerlijk zijn, we kennen allemaal de nieuwsgierigheid om een nieuwe collega te checken op google…. Valt dit dan ook onder de categorie verveling? Lastig! Nee, het hoort er bij. 🙂

Ook hebben we te maken met de categorie “ik kan alleen mijn ei kwijt op het web”, een bijzondere groep. Ik ken er zat en stiekem denk ik dat ze last hebben van een communicatiestoornis. Probeer je een behoorlijk face-to-face gesprek te voeren, omdat je elkaar al niet vaak ziet, wordt er geen woord gerept. Okay, ik moet niet overdrijven, we zeggen elkaar hoogstens gedag en je lacht af en toe. Maar ja, en dan… Dan komt er niets! Zit je op je werk en je verveelt je, zie je ineens dat …. – nee, ik noem geen namen, want ik veroordeel het niet – de meest bijzondere informatie, met mij en de rest van het wereld wijde web deelt. Tja, voor mij is de oplossing in dit soort gevallen, wil je een beetje op de hoogte blijven, dan maar virtuele matties zijn.

En nu het meest bizarre, is het soms de toekomst? Social media, smartphones, www en noem maar op. Breng ik mijn doerak naar school wordt hij flitsend begroet door zijn grote vriend, die foto’s van hem maakt. Na een minuut of twee wordt duidelijk met welk doel. “Lachen, lachen, klik, flits, kijk, kijk! Nee, opnieuw!  Lachen, klik, flits, kijk, kijk! Vanavond laat ik het door mijn vader op facebook zetteh!” Huh, mis ik hier iets… Geboren in 2005, nu dus 6 jaar, met smartphone (hopelijk zonder 3G), op de hoogte van social media , eh, ik haak nu al af. Ik stel de vraag maar nog een keer; is dit soms de toekomst?

Zit het soms in de opvoeding? Natuurlijk, ik hoor het mezelf zeggen tegen doerak; “even lachen, dit is leuk voor tia op dushi korsow!”. Daarna zeg ik tegen ega dat ik het via facebook ga versturen. Pfff, ik realiseer me dat het belangrijk is om hier een goede balans in te vinden en toch blijf je met al die vragen zitten. Wil ik wel dat mijn doerak hier al mee te maken krijgt? Het is toch nog maar een kind? Is dit nog onschuldig of al zwaar geïndoctrineerd? Waar is toch die scheidingslijn? Waarom ik wel en doerak niet? En ga zo maar door….

Misschien is het zo lastig nog niet. Volgens Bert van Leeuwen is het: THAT’S THE QUESTION!  Zou het….?

Hello world!

Het is zover! Ik geef er aan toe en ik denk dat ik het nog heel leuk vind ook!

Veel leesplezier!

Mellyww