Maandelijks archief: juni 2011

Wat doe jij met het in elkaar geknutseld vaderdag kado?

Uiteraard ben ik getriggerd door het kunstwerk van mijn eigen doerak. Ik houd niet van rommeltjes en al helemaal niet van allerlei spullen sparen om het sparen….. Less is more!

Maargoed, laat je vooral niet door mij beïnvloeden. Ik ben gewoon benieuwd en wie weet verander ik nog van gedachten…

 

Voor de 6e keer vaderdag!

Ookal vind ik over het algemeen zijn muziek niet om aan te horen, en probeer ik een groot gedeelte van mijn landgenoten niet te beledigen; André heeft in dit geval gelijk! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

Zo ouderwetsch als ik ben, wil ik niet dat mijn doerak uit gaat logeren. En al helemaal niet als er iets belangrijks is… Zoiets als vaderdag! Ik moet zeggen dat ik met vaderdag in het algemeen niet veel heb. Maar…. Sinds ik zelf vader ben is het toch wel een belangrijke dag, waarbij ik stil sta hoe blij ik ben om vader te mogen zijn en mijn doerak op te voeden. Heel cliché, maar het is voor mij toch wel een van de mooiste dingen die er zijn. Nu ik deze zin terug lees, moet ik er wel spontaan om lachen en al helemaal als ik naast me kijk en een stinkend-mooi-lief-klein-ventje naast me zie liggen. Ok, omdat het nog steeds vaderdag is, mag je in ons bed slapen.

Hoe zo een vaderdag al begint… Uit volle borst en op z’n aller hardst: “Doe je ogen maar dicht, doe je ogen maar dicht, doe je o-gen maar dihicht, doe je oooogen maar dicht!” Stiekem een ontbijtje maken… “Blijf jij maar op de bank zitten en je komt er niet meer vanaf!” Uiteindelijk breek ik dan bijna als stoere vader als hij dan vol trots het oh zo mooie zelfgemaakte kado op mijn schoot legt en de verlossende woorden “doe je ogen maar opennnnnnn!!!” zegt! De glimlach van mijn kind, doet mij beseffen dat ik leef!

André:
De glimlach van een kind,
doet je beseffen dat je leeft.
De glimlach van een kind,
dat nog een leven voor zich heeft.

Om dan nog even stil te staan bij mijn overleden nicht… Sita… Zonder woorden of een teken ben je heengegaan! Het is nu goed zo!

Hoe vertel je zoiets aan je kind? Laat hem maar niet kijken hoor! Ik weet zeker dat hij er van gaat dromen… Het lijkt wederom alsof het leven voor 99,9% uit vragen bestaat. Maar goed, je krijgt het antwoord pas op het moment dat je het los laat, zwijgt en toekijkt hoe het zichzelf ontwikkelt.

In de kerk! Rondjes rennen? Beturrr! Genoeg ruimte en ik ben nog niet moe…
Bij het laatste afscheid! Ik ben ober en ik schenk samen met mijn neefjes en nichtjes de drankjes in voor de gasten. En weet je wat ik ga ook nog even kijken bij tante Sita. Wat?! Een dag later vertelt doerak doodleuk dat het helemaal niet eng is; “ze ligt daar toch gewoon te slapen!”. Ok jongen…

André:
… … …
Met soms wat verdriet,
maar met liefde, geluk en plezier ’t verschiet.

Soms lijkt het wel een zware cocktail. Een hele bittere afdronk. Het gevoel dat je vuur gaat spuwen. En niet heel veel minuten later ben je verdoofd en heb je een watten-hoofd met zo een vage lach op je gezicht… Je weet wel wat ik bedoel!

Ik hoor mijn christelijke moeder, spontaan in gedachten een van haar favoriete nummers zingen uit haar liederenbundel. “Tel uw zegeningen één voor één…”. Ma, je hebt gelijk!